Home » Blog » Fotografie coaching » Strandjutten

Strandjutten

door | 13 feb, 2023 | Fotografie coaching, Natuur coaching

k heb iets met de zee, het strand en het Zwin aan de Belgische/ Nederlandse kust. Het brengt me méér dan rust of een leeg hoofd.
Als ik aan de kust ben, loop ik meestal met de kop in de wind, op blote voeten door de branding. Dan voel ik de kracht van de natuur, ik ga bewust al mijn zintuigen af…. Nog steeds loop ik met de verwondering van een kleine jongen langs de waterkant. (Ik ben echt in mijn element als ik in het Zwin aan het “jutten” ben. “Jutten” ligt niet iedereen. Veel mensen willen kilometers maken. Ik vaak niet. Mijn doel is bewegen, buiten zijn, niet meer! Het is niet zo dat ik opveer wanneer er een schip in nood is en zijn vracht verliest. Hoewel ik me als de dag van gisteren (6 maart 1987) de ramp van veerboot Herald of Free Enterprise in de haven van Zeebrugge en het aanspoelen van de diverse spullen herinner.
Ik ben meer een natuurjutter, die zich richt op de natuurlijke schatten die de zee afzet op het strand. Ook misschien wel en beetje geïnspireerd door de mooie serie destijds op TV: “Sil de Strandjutter”. Immers “de zee die geeft en de zee die neemt”. Jutten naar fossielen bij het natuurgebied het Zwin vind ik een heerlijke bezigheid waarbij ik mijn hoofd snel leeg heb, en zo één ben met de natuur.
Ik geef je graag een aantal tips zodat je misschien zelf ook eens gaat “jutten”. De beste tijd voor het jutten is de herfst of de winter, als de stranden verlaten zijn en de kans op harde wind het grootst is en er van alles aanspoelt. Je kunt het best op pad gaan bij afgaand tij, als de zee zich terugtrekt en er vers aangevoerd materiaal op het strand ligt. Een bijkomend voordeel is dan ook dat er nog maar weinig mensen gelopen hebben op het pas drooggevallen stuk strand.
Na een storm komen de schelpdieren los van de zeebodem en spoelen ze door de stroming allemaal op dezelfde plekken op het strand aan.

Als je dan aankomt op de grote zandvlakte dan weet je vaak niet w je moet beginnen met zoeken. Even laat ik dan de omgeving op me inwerken. Ik adem in en blaas heel lang(zaam) mijn adem weer uit, dat herhaal ik een paar keer. Om helemaal in het NU te zijn, om letterlijk te voelen waar ik ben. Dan kijk ik naar waar de meeuwen zijn, die hebben het overzicht en weten altijd wel een lekker hapje te vinden en verraden zo waar de aanspoelsels liggen. Als je dan bij een aanspoelplek bent, focus je dan op iets zwart, beetje glanzend…. Haaientanden worden namelijk zwart als ze fossiliseren. Honderden haaientanden heb ik in het Zwin gevonden. Alleen of samen met mijn kinderen. Qua vorm zijn ze ook goed te herkennen, want het zijn echte tanden. Als je geluk hebt zijn ze helemaal gaaf met een puntje. Soms vind je ook zwarte piep kleine staafjes met karteltjes erin, een soort mini-kammetje. Dat zijn dan fossiele roggentanden. Echt verbazingwekkend hoe sterk die tanden zijn. Miljoenen jaren zijn ze goed geconserveerd gebleven in de bodemlaag. Later zijn ze bloot gesteld aan de golven. En nog steeds zijn ze vlijmscherp!

In mijn jonge jaren werd er geregeld zand opgespoten om de kust te versterken. Dat gebeurde toen met zand van vóór de kust waar zich ook fossiele-lagen bevinden, daar staat het Zwin bekend om. Er wordt nog steeds zand op gespoten, maar dat is zand van andere locaties, zonder fossielenresten. Dat heeft het vinden van fossielen resten wel behoorlijk bemoeilijkt.
Naast het “jutten” ben ik ook graag als natuurfotograaf op het strand, aan de zee. Dan wil ik ook “vlijmscherpe” foto’s hebben die ik op het strand maak. Dan ga ik juist bij opkomend tij,  op zoek naar een HVP (een hoogwatervluchtplaats) en laat ik de vogels tot me komen. De drieteenstrandloper, de scholeksters de steenlopers, de paarse, de bonte en de kleine strandlopers, de meeuwen en de plevieren. Hoe dichtbij komen ze, krijg ik ze vrij voor de camera, zo mooi om het gedrag vast teleggen. Het is verslavend, dat jutten en fotograferen op het strand. Je komt in een soort tijdloze bubbel. Mocht je een keer de kans hebben, het is een echte aanrader. Ik zou het leuk vinden als je me een reactie stuurt hoe het geweest is!

Over Frank Terstappen

Ik ben graag buiten, in de natuur hervind ik mezelf steeds weer en laad ik op. Ik wil graag mijn ervaringen met je delen en zo de natuur dichter bij de mensen brengen. Je zult je verwonderen en versteld staan wat het je brengt.

Gerelateerde artikelen

Naar je lichaam luisteren, het lijkt zo vanzelfsprekend!

Naar je lichaam luisteren, het lijkt zo vanzelfsprekend!

Het gaat lekker met je, je barst van de energie, je voelt je blij, je zit lekker in je vel. Je bent blijkbaar goed bezig!
Maar wat als je lijf jou andere signalen geeft?
Signalen dat je in actie moet komen en dat er iets moet veranderen, waar moet je dan op letten, wat doe je dan…?
Naar je lichaam luisteren, het lijkt zo vanzelfsprekend. Maar zeg nou zelf, doe jij het altijd? Ga je bijvoorbeeld naar bed wanneer je moe bent, stop je met eten als je vol zit, ga je bewegen als je energie hebt? Ons lichaam geeft ons elke dag signalen, die aangeven wat ons lichaam nodig heeft om in balans te blijven. In mijn blog vind je tips die helpen beter de signalen van je lichaam te begrijpen en te volgen.

lees verder
Wat doet de herfst met je?

Wat doet de herfst met je?

Van alle seizoenen vind ik de herfst het mooiste. Het wordt weer kouder, regenachtige dagen, wind door je haren. Buiten is het festijn van mooie herfstkleuren, in het bos ruik je intenser de verschillende geuren en natuurlijk warm binnen zitten met een heerlijk kopje verse gemberthee.
Alle seizoenen hebben hun eigen energie en daarmee ook hun specifieke invloed op ons. De betekenis van de herfst: het terugkeren naar de binnenwereld. De herfst is het seizoen die mens, dier, boom en plant stimuleert om zich terug te trekken. De zon schijnt minder fel en lang, het wordt kouder en vochtiger. We blijven vanzelf meer binnen…

lees verder
De winter, kerst, natuur en ik!

De winter, kerst, natuur en ik!

Koud hebben en rode wangen. Witte sneeuw, snijdende wind en toch op de fiets naar het werk. Bibberen in de winterzon, met rode, tintelende oren onder mijn pet of muts. Korte dagen, lange nachten. Bomen, struiken en doorlevende planten zoals klimop en hulst. Deze laatste struik bezit het groenste groen, maar is ook stekelachtig. De mensen halen groene takjes in huis omdat groen de kleur is van hoop. Door de korte dagen krijgen de vogels weinig tijd om voedsel te zoeken en er is soms ook weinig voedsel voor handen. Vinken, mussen, merels en spreeuwen komen om eten. Vogels die honger en kou lijden zitten “dik” met opgezette veren om zoveel mogelijk warmte vast te houden. Vele kleine zangvogels zijn naar zuidelijke oorden. En voor de insecten etende mezen is het levensgevaarlijk. Goed zichtbaar op de takken, kunnen ze ook gemakkelijk ten prooi vallen aan roofvogels. De voedertafel is, niet alleen met kerst, goed gevuld met cake, vet, zaadjes en ballen natuurlijk.

lees verder

0 Reacties

Verzend een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tweet
Share
Share
Pin